twee
jaren geleden
blog

Pokémon GO – dé doorbraak van Augmented Reality?

“Je krijgt echt superveel gratis dingen bij de kerk…” zegt een goede vriend, terwijl hij op de bank ploft. Verward kijk ik met een schuin oog naar de kerk tegenover ons huis. De deuren dicht, niemand te bekennen. Gratis dingen? Wat voor gratis dingen? Waar heeft die jongen het over?. “Kijk maar”, zegt hij, en hij drukt zijn smartphone onder mijn neus. Ik zie een cartoon-versie van Google Maps met een Pokémonbal verschijnen. Dat was mijn eerste kennismaking met de rage van dit moment. Mijn eerste ervaring met augmented reality, in mijn eigen woonkamer. Pokémon GO.

Het nieuws gaat bijna nergens anders over. Pokéhier, Pokédaar – Poké overal. Ze zitten op straat, in huizen en het Spoorwegmuseum (écht waar!). Even een wandelingetje naar de plaatselijke buurtsuper en voor je het weet sta je oog in oog met Rattata.

Waar ik vroeger op de basisschool Pokémonkaarten ruilde en verzamelde in de pauze, loopt mijn 8-jarige buurjongen met zijn smartphone in het rond onder het motto “Gotta catch ‘em all”. Het is een gekkenhuis. Mensen worden aangereden, winkeliers ergeren zich rot aan klanten die de winkel binnenlopen omdat er iets te vangen is. Relaties sneuvelen, Facebook staat vol met Pokémon GO, en de eerste speciale Pokémon GO events en bijeenkomsten zijn al georganiseerd.

Mijn eerste reactie? “Doe normaal.” Toch vind ik het ook fascinerend. Het is de eerste keer dat augmented reality op smartphones echt aanslaat. Augmented reality en virtual reality zijn twee opkomende trends waar voorheen de content nog voor miste, maar ze dringen nu toch écht door in onze woonkamers, levens en op onze smartphones.

Nóg fascinerender vind ik de verdeeldheid omtrent het spel. Een bepaalde groep mensen speelt het heel de dag, waar een andere groep het spel juist links laat liggen en soms zelfs onzin vindt. Is het niet leuk genoeg? Hebben zij er geen tijd voor? Of maakt het idee van augmented reality hen oncomfortabel? Ik kan mij helemaal voorstellen dat het bloedirritant is als er een Pokémon in je voortuin geplaatst wordt en de halve buurt je planten kapot loopt om hem te vangen. En dat het nóg irritanter is dat je het spel niet kan controleren.

Maar goed: twintig jaar geleden liep ook niemand warm voor de mobiele telefoon, en moet je ons nu eens zien. Zal dit hetzelfde zijn met augmented reality? Spelen we binnenkort Mario Kart met onze navigatiesystemen, en leren we kinderen over de natuur door een augmented reality spel van Staatsbosbeheer? Ik zie content én context van augmented reality games via onze smartphones helemaal voor me. Maar of het ook echt geaccepteerd gaat worden, is een tweede.

refresh this page
share this post
with the world
op de hoogte blijven?

Speak Your Mind

*